قسمتی از وصیت نامه شهیدشهرم مرتضی میرانزاده:

کاروان حسینیان به سوی کربلا در حرکت است و هر لحظه بر سرعت خود در راه معشوق و معبودش می افزاید. در این مسیر هرکس بر دیگری پیشی گرفته و سعی میکند سریعتر و شتابان تر راه سخت و پر مشقتش را طی می کند و جام نوشین شهادت را برلب می گیرد. من نیز در این راه هدف خودرا مشخص کرده و بسوی نوشیدن آن شربت که شربت شهادت است حرکت کرده ام.

خدایا ! یاران همه رفتن. ما با که نشینیم؟
که عزیزان همه رفتن و آه حسرت بر دل گناه کارما گذاشتند.

قسمتی از وصیت نامه شهید شهرم ستوانیکم رضا کریمی:

فردا روز دوشنبه 7مهرماه 59، روز افتخار من است. روزی است که در آن برای من بزرگترین و گرانبهاترین نوید را دارد. نوید پیروزی یا شهادت. آری من لباس نظامی را برتن نمودم که همان کفن است. کفنی از گل سرخ توحید، که ایمان من لفاف آن میباشد. از خدای بزرگ همواره خواسته ام که شهادت را نصیب من نماید. مقصد من مقصد انسان های پاک و با شرف است.

از خداخواستم :
تا دردهایم را التیام بخشد
خداپاسخ گفت :
مخلوق من ! هر دردی را درمانی است و این تو هستی
که که باید درمان درد ها یت را بجویی .
از خدا خواستم :
تا جسم ناتوان مرا توانایی بخشد
خدا پاسخ گفت :
آفریده من آنچه که باید تکامل یابد روح توست جسمت تنها قالب گذراست
از خدا خواستم :
تا به من صبر عنایت کند
خدا پاسخ گفت :
بنده قدرتمند من !صبر حاصل سختی است عطا شدنی نیست بلکه آموختنی
است
از خدا خواستم :
تا مرا شادی و شعف بخشد
خداوند پاسخ گفت :
نازنیینم من به تو موهبت بسیار بخشیدم شاد بودن با خود توست
از خدا خواستم :
تا رنجهایم را کاستی دهد
خداوند پاسخ گفت :
مخلوق صبورم بهای رنج تو دوری از دنیا و نزدیکی به من است
از خدا خواستم :
تا روحم را شکوفا سازد
خدا وند پاسخ گفت :
پرورش روح تو با تو اما آراستن آن بامن
از خدا خواستم :
تا ازلذایذه دنیا سرشارم سازد
خداوند پاسخ گفت :
من به تو زندگی بخشیدم بهره مندی ازآن با تو
از خدا خواستم :
تا راه عشق ورزیدن را به من بیاموزد
خداوند پاسخ گفت :
اشرف مخلوقات من بالا خره دریافتی که چه از من بخواهی
به خاطر داشته باش که در مسیر عشق ورزیدن به من
به مقصد دوست داشتن دیگران خواهی رسید

منبع:http://www.siterooz.com/read/025111.php

كوله‌پشتی‌اش را برداشت و راه افتاد. رفت كه دنبال خدا بگردد؛ و گفت: تا كوله‌ام از خدا پر نشود

 برنخواهم گشت.

مردی برای اصلاح سر و صورتش به آرایشگاه رفت. در حال کار گفتگوی جالبی بین آنها در گرفت. آنها درباره موضوعات و مطالب مختلف صحبت کردند.
وقتی به موضوع "خدا " رسیدند. آرایشگر گفت: من باور نمی کنم خدا وجود داشته باشد.
مشتری پرسید: چرا باور نمی کنی؟

آرایشگر جواب داد: کافی است به خیابان بروی تا ببینی چرا خدا وجود ندارد. به من بگو، اگر خدا وجود داشت آیا این همه مریض می شدند؟ بچه های بی سرپرست پیدا می شد؟ اگر خدا وجود می داشت، نباید درد و رنجی وجود داشته باشد. نمی توانم خدای مهربانی را تصور کنم که اجازه می دهد این چیزها وجود داشته باشد.

مشتری لحظه ای فکر کرد، اما جوابی نداد، چون نمی خواست جر و بحث کند. آرایشگر کارش را تمام کرد و مشتری از مغازه بیرون رفت. به محض این که از آرایشگاه بیرون آمد، در خیابان مردی دید با موهای بلند و کثیف و به هم تابیده و ریش اصلاح نکرده. ظاهرش کثیف و ژولیده بود.

مشتری برگشت و دوباره وارد آرایشگاه شد و به آرایشگر گفت: می دانی چیست، به نظر من آرایشگرها هم وجود ندارند. آرایشگر با تعجب گفت: چرا چنین حرفی می زنی؟ من این جا هستم، من آرایشگرم. من همین الان موهای تو را کوتاه کردم.

مشتری با اعتراض گفت: نه! آرایشگرها وجود ندارند، چون اگر وجود داشتند، هیچ کس مثل مردی که آن بیرون است، با موهای بلند و کثیف و ریش بلند و اصلاح نکرده پیدا نمی شد.

آرایشگر جواب داد: نه بابا، آرایشگرها وجود دارند! موضوع این است که مردم به ما مراجعه نمی کنند.

مشتری تائید کرد: دقیقاً ! نکته همین است. خدا هم وجود دارد ! فقط مردم به او مراجعه نمی کنند و دنبالش نمی گردند. برای همین است که این همه درد و رنج در دنیا وجود دارد.